Grzybice skórne mogą wystąpić u każdej osoby, w każdym wieku, w wielu sprzyjających okolicznościach. Do grzybic skóry zalicza się: grzybice skóry gładkiej oraz grzybice skóry owłosionej.

Grzybice skóry gładkiej to przede wszystkim grzybica dłoni i stóp. Przy tego typu infekcji mamy do czynienia z zaczerwienioną/różowatą skórą z wykwitami (grudki, pęcherze, strupy). Bardzo często dochodzi do świądu, czyli swędzenia, które jest spowodowane silnym złuszczaniem się naskórka. Nieleczona grzybica stóp i dłoni prowadzi do nasilenia objawów i coraz cięższego stanu infekcji grzybiczej. Do zakażenia najczęściej dochodzi w łaźniach i basenach.

Do grzybicy skóry gładkiej zalicza się również grzybicę pachwin. Pojawia się ona najczęściej w okolicach pachwin, ud. Rozpoznajemy ją przede wszystkim po ciemnoczerwonych plamach, które tworzą się wraz z pęcherzykami i grudkami. Grzybicy pachwin towarzyszy również świąd. Czynnikiem, który ma także wpływ na występowanie grzybicy w pachwinach jest otyłość, która powoduje, że fałdy skórne tworzą swoisty „mikroklimat” dla rozwoju infekcji grzybiczej.

Grzybice skóry owłosionej to przede wszystkim grzybica skóry głowy. Występują jej 3 odmiany: woszczynowa – zajmuje całą głowę i charakteryzuje się powstawaniem tzw. tarczek (strupów); zwykle w tej odmianie grzybicy wydziela się z chorobowo zmienionych miejsc ostry i nieprzyjemny zapach; strzygąca – grzybica z niewielkimi ogniskami zapalnymi; w tych miejscach włosy łamią się na nierównych wysokościach, co skojarzone zostało z czynnością strzyżenia; drobnozarodnikowa – silnie zakaźny rodzaj grzybicy występującej na skórze głowy; najczęściej występuje u dzieci do lat 10 lub bardzo rzadko na brodzie dorosłych mężczyzn.